BEKLEMEK

Bekledim…

Bir sonbahar sabahı

Güneşin ilk ışıkları buz gibi

İçim üşüyordu kırık bir iskemlede seni beklerken.

Ağaç yaprakları gibi dökülüyordu gözyaşlarım.

Kuşların melodisiyle kül oluyordu elimdeki sigaram.

Buğulu penceremin ardındaki gözlerini son bir kez görmek için bekledim.

KARANLIK

Bir çiçek ektim evimin bahçesine

Yağmur yağmadı bu bahar çiçeğimin toprağına

Gecenin karanlığında çöktü yıldızlar

Adını bağırdım

Sesim çıktığı kadar

Ay ışığında uçan kuşlara

Çayır çimen oldu

Üstümdeki şu toprak

Toprak çürüttü bedenimi

Dört duvar arasında hapis olmuş bedenim

Gel çıkar beni

Gün doğuşu gibi

Çık karanlıktan

Şu bahar akşamlarının tadı olsun

Bak kaç zaman geçti

Kaç bahar güneşi sensiz battı

Çık gel

Gecenin karanlığından

Web sitenizi WordPress.com' da kurun
Başla