KARANLIK

Bir çiçek ektim evimin bahçesine

Yağmur yağmadı bu bahar çiçeğimin toprağına

Gecenin karanlığında çöktü yıldızlar

Adını bağırdım

Sesim çıktığı kadar

Ay ışığında uçan kuşlara

Çayır çimen oldu

Üstümdeki şu toprak

Toprak çürüttü bedenimi

Dört duvar arasında hapis olmuş bedenim

Gel çıkar beni

Gün doğuşu gibi

Çık karanlıktan

Şu bahar akşamlarının tadı olsun

Bak kaç zaman geçti

Kaç bahar güneşi sensiz battı

Çık gel

Gecenin karanlığından

Reklamlar

YALNIZLIK

Eskisi gibi değilim artık.Artık çocuksu kahkahalarım yok mesela, uzun ve içli ağlamıyorum artık.Herşeyi içimde yaşıyorum.Anlatmaktan yana olmadığım gibi,belli etmekten de çekiniyorum.Herşeyi içimde yaşıyorum sessizce,kimsesizce.

Web sitenizi WordPress.com' da kurun
Başla